عمو و مهربونياش

غریبانه...

amoovamehraboonihash — Thu, 05 Nov 2009 10:06:18 GMT

به نام خدای مهربون

سلام..

دیروز واسه اولین بار برنامه عمویی رو بین دوستای کوچولوم دیدم..

برنامه شروع شد..همه ساکت شدیم..عمو اومد..دست جیغ هورا!!!

فاطمه گفت:عموپورنگ صداش خیلی قشنگه...اون یکی گفت من شعر بارونش رو خیلی دوس دارم..

به تخته سیاه برنامه نگاه میکردم که موضوع روش نوشته نشده بودحتما عمو یادش رفته بنویسه..یهو فاطمه قاسمی ازم پرسید:چرا عموپورنگ رو تخته ننوشت؟خنده ام گرفته بود!گفتم منم داشتم به تخته نگاه میکردم!بیا با هم حواسمونو جمع کنیم ببینیم عمو کی روی تخته مینویسه...بعد از میان برنامه موضوع همسایه داری رو تخته نوشته شده بود..با هم دیگه گفتیم ،نوشت ... نوشت!!!

وقت مسابقه تلفنی بود...اسم شرکت کننده رو که دیدم خشکم زد...سجاد..از کجا؟از کرمان..خدایاااا..تموم سلول هام داغ شده بودن...دلم میخواست با صدای بلند گریه کنمو صداش کنم سجاد..داداشی...نمیشد نمیتونستم..بغضمو قورت دادم..تازه یاد عمو افتادم!عمو انگار دلش نمیخواست با سجاد خداحافظی کنه!..ارتباط تلفنیشون کش اومده بود.. یه لحظه دلم خواست خودمو گول بزنم..یه لحظه دلم خواست فکر کنم این سجاد خودمونه که از پیش فرشته ها با برنامه تماس گرفته...چه اتفاق شیرینی بود...دلم بدجور گرفت..دلم داداشمو میخواست..با بهار که صحبت کردم حالم بهتر شد..به بهار گفتم عمو دلش سجاد رو میخواد..با تموم وجود میخوادش..کاش اون نرفته بود..کاش...

بهار گفت: با اینکه سجاد رفته اما همیشه پیش عمو هست..

(اگه سجاد نرفته بود عمویی وقتی دلش میگرفت نمیتونست حرفاشو بهش بگه، نمیتونست باهاش ناگفته هاشو بگه...)..آره..خیلی خوبه..سجاد..عزیزه آجی ازت ممنونم که عمو رو تنها نذاشتی......

اما داداش آقا ما هم هستیما!!

دیریست که دلدار پیامی نفرستاد...

از اول تا آخر برنامه حسن بدون هیچ حرفی ایستاده بود کنار تلویزیون و فقط به عمو نگاه میکرد...دلم آتیش گرفت!فهمیدم منتظر خونده شدن اسمشه...حسن ۱۰ سالشه..با هم رو دربایستی داریم!دلم میخواد مثه بقیه دوستام تا میبینمش بغلش کنم بوسش کنم بهش بگم داداشی...اما تا حالا نتونستم..

بدجور دلم هوای سجاد رو کرده بود..بعد از برنامه ندیدم حسن کجا رفت اما دنبالش گشتم تا ازش بپرسم داداشی من میشه یا نه؟...ندیدمش...

پی نوشت ۱:شنبه تولد فاطمه قاسمی عزیزمه...تولدش مبارک!

پی نوشت ۲: ۱۵ آبان تولد آجی رامینای عزیزم رو تبریک میگم....

آرزوی لبخندت!!

amoovamehraboonihash — Sat, 31 Oct 2009 06:25:18 GMT

به نام خدای بزرگ

سلام،

خیلی سخته دیدن سرخی چشمای کسی که خیلی برات عزیز..

سخته که نتونی برای یه لحظه کوتاه هم لبخند رو به لباش هدیه کنی..خدایا..

همه جا همهمه اس..

قطار تند و روشن دیگری غرش کنان آمد،شازده کوچولو پرسید:

این ها مسافران اول را تعقیب میکنند؟! سوزنبان گفت:این ها هیچ چیز را تعقیب نمیکنند.

این ها در قطار یا میخوابند یا خمیازه میکشند،

فقط بچه ها هستند که بینی خود را به شیشیه ها میفشارند!

خدایا،به حق دلایی که با خنده هاش با بازی هاش شاد شدن،دل خودش رو هم شاد کن..

خدایا این دنیا واسه بچه ها هم هست؟!

خداجون ما از بازی های بی مفهموم آدم بزرگا خسته شدیم..تنهامون نذار..

ما آزموده ایم در این شهر بخت خویش

بیرون کشید باید از این ورطه رخت خویش...

التماس دعا...

پی نوشت ۱:کاش این قدرت رو داشتم که در برابر این ۸ سال که دل ما رو شاد کردی یکبار یک لحظه دلت رو شاد کنم...اما...

تصوراتم..

amoovamehraboonihash — Mon, 26 Oct 2009 06:48:18 GMT

به نام خدای مهربون

سلام..

بچه ها که نقش مامان عمویی رو بازی میکردن دلم آب میشد!

همیشه دلم میخواست منم نقش مامان عمویی رو بازی کنم ..از بچه هایی که خوب صحبت نمیکردن و وقت تلف میشد لجم میگرفت!میگفتم اگه من جای اینا بودم واسه عمویی یه مامان مهربون میشدم..یه عالمه باهاش صحبت میکردم و..هنوزم همین حس رو دارم..گاهی نمیتونم تصور کنم این عمو همون عموی ۳۶ ساله اس!وقتی بچه میشه،وقتی لباشو برمیگردونه و میگه نوموخوام!..دلم کباب میشه!جیز جیز!میگم جاااانم مامانیییی، نه نه مامانم بغض نکن!

(حالا تصور کنین من اینا رو بلند بلند میگم مامان و بابامم میزنن زیر خنده!)تازه،گاهی هم دعواش میکنم!مامانا که همیشه نباید قربون صدقه ی بچه برن،اینجوری به ضرر بچه اس!اینهمه سفارش میکنم عمویی امروز خودتو ننداز زمین(تو دلم میگم مامانی!خو چکار کنم؟!اگه بنویسم مامانی عمو از وبلاگش پرتم میکنه بیرون!)میگم خدای نکرده ممکنه شوخی شوخی حواست پرت بشه بدجوری بخوری زمین!دقیقا اون روزی که سفارش میکنم بدتر میشه!شیرجه میره!شنبه همین هفته خیلی بد خودشو انداخت منم دادم رفت هوا...بلند بلند و با لج وصف نشدنی میگفتم:اصلا هر چقد دلت میخواد خودتو بنداز..به من چه!...اصن خوبت شد؟خوبت شد خودتو انداختی لباست کج و کوله شد..خوبت شد..!مامانم تو آشپزخونه بود..کنجکاو شد اومد ببینه چه خبر شده!مامانمم گفت:خب چرا خودشو میندازه؟کار خوبی نیست که..دکورشون خطرناکه!تازه مامانم گفت اصن از دکور ایندفه خوشش نیومده. بله!(منم دلم خنک شد!)

تا حالا بچه لجبازتر از عمویی آقا دیده بودین؟!..پور پوریه لجباز..مامانی..قربون چشمات برم واسه خودت میگم عزیزه مامان..چرا گوش نمیدی؟همه ی احترام به مامان و بابا این نیست که وقتی میگم پفک نخور،نخوری!مامانم،دوس داری دلم بشکنه..بلرزه؟میدونی لبه ی اون دکورتون چقد تیز و خطرناکه؟اذیت نکن دیگه مامانی..آفرین پسر گلم..........ها؟! اِ نگا کن تو رو خدا!..کجا بودم؟..آها،گاهی دلم میخواد عمو باشه و با بچه ها وسطی بازی کنیم...اگرم وسطه بازی عمویی آقا به نفس نفس بیفته من باهاش قهر میکنم و بازی رو ول میکنم میرم تو خونه..اصنم چه معنی میده عموییم زود نفس کم بیاره؟

گاهی هم از فکر یه دست بازی منچ و مارو پله با عمویی ذوق زده میشم..من نمیدونم چرا مطمئنم یه روز با عمویی منچ بازی میکنم!هیچکدوم از فکرام برام غیر واقعی نیست...نمیدونم چرا مثه همیشه مطمدنم همش اتفاق می افته..و این واسه دلخوشیم نیست!اطمینان کامل دارم!عمویی آقا که الان به حرفام میخندین اگه یه روزم به عمرم مونده باشه این اتفاقا می افته.حالا شما بخند!!!

همیشه تصور میکردم اتاق عمویی پر از رنگای شاد و قشنگه..پر از عروسک..وقتی عمویی گفت تختش صورتیه مطمئن شدم همه چیز تقریبا همونجوره که فکر میکردم!..وای خدا..این عموی منه؟؟چقد کوچولوئه!...مامانیییییییییییییی!(جو منو گرفت!)

گاهی هم..شرمنده عمو..میدونم الان میگین:خجالت بکش!..اما گاهی هم من میشم بچه عمو میشه مامان!مامان دوستت دارم!..اونجاهایی که عمویی سفارش میکنه اونجاهایی که خدای نکرده اذیت میکنیم و داد میزنین!اونجاهایی که سکوت میکنین تا متنبه و پشیمون بشیم!و بعد با یه حرکت مهیج سکوت رو میشکنین و همه کنار هم میخندیم شبیه مامانا میشین....راستی،وقتی مامانی بچه اش واسش مهم نباشه نه بهش ایراد میگیره نه تذکر میده نه راهنماییش میکنه ...کاری به کارش نداره!..و چه خوبه که من هیچوقت همچین حسی رو نداشتم!..مامان..مامانی...مامان جون! قده تموم دنیا دوستت دارم!

با تموم این فکرا یک بار در عمرم احساس کردم عمویی بزرگه!و خجالت کشیدم باهاش صحبت کنم!اولین باری که زفتیم دیدنت عمویی و من ۱۵ ساله بودم عمو یه کت مشکی پوشیده بود...من اما انتظار داشتم عمو رو با لباسایی شبیه لباسای تو برنامه ببینم!با چشمای گرد عمو رو نگاه میکردم...بعدها با خودم کنار اومدم که همیشه قرار نیست عمو مثه تو برنامه لباس بپوشه!!!و البته بعدا ذوق کردم که عموییم لباس بیرون از برنامه اش اینقد ساده و سنگین و آقایانه اس!(چی گفتم؟؟!)

دوستت دارم عمویی قده تموم دنیا....

پیشاپیش عیدتون مبارک....

و حالا این شما و این هم کوچووووول!

(از حموم اومده..)

http://night-skin.com/upload/images/xiuf0dxof4yoohwwoys.jpg

(این زمستونه پارساله..اگه رو دیوار رو با دقت نگاه کنین نت برداری های منو میبینین!!)

http://night-skin.com/upload/images/y893k72mh1lzm2aikjmg.jpg

(فضوووووووووووول!!!)

http://night-skin.com/upload/images/a573luwcrn9jknmwicis.jpg

(در حال بازیگوشی)

http://night-skin.com/upload/images/vws0vv2ctnmgunsy1dcq.jpg

(در حال گریه)

http://night-skin.com/upload/images/xybuexoz9sb3oxfc24xz.jpg

(تاب بازی کیف میده!!خوش به حالت کوچول!)

http://night-skin.com/upload/images/othd08pj1p0g8s2qqm6.jpg

(لالا!)

http://night-skin.com/upload/images/j9flc4b1ijyy1sdckfyk.jpg

(آبجی کوچول..اسمشو گذاشتم دریا)

دست علی یارتون/خدانگهدارتون

میدونستین عمویی؟!

amoovamehraboonihash — Sat, 17 Oct 2009 06:16:18 GMT

به نام خدای مهربون

سلام عمویی عزیزم..سلام آجی های قشنگم..

روز دختر مبارک

http://night-skin.com/upload/images/zlks8mlie2flut197t8.jpg

غروب بود..پری تماس گرفت..مثه همیشه ،شاد و شیطون نبود..یادم نمیاد اون شب جز

"دلم برا عمو تنگ شده" جمله ی دیگه ای رو ازش شنیده باشم!

ژاله دلم برا عمو تنگ شده...دلم براش تنگه...آجی.دلم واسه عمو تنگه..نمیدونم اون شب پری چند بار این جمله رو تکرار کرد...و من ساکت موندمو فقط گوش میدادم..توی دلم میگفتم:

عمویی پریسات ؛پری کوچولوت دلش برات تنگ شده..دلش عموشو میخواد..بهونه گرفته..چی بگم آروم شه؟!

اینقدر گفت و گفت که یه ذره دلش خنک شد و من ساکت ساکت بودم!!!

چند شب گذشت...حالا نوبت من بود !!

پری دلم واسه عمویی تنگه...پری دلم تنگ شده..عمویی میدونه دلم خیلی براش تنگ شده؟؟؟

پریسا گفت:نمیخوام بگم نمیدونه...نمیخوام باور کنم نمیدونه...پس..آجی،

حتما حتما عمو میدونه دلت براش خیلی تنگه!!!

پی نوشت۱:دوستت دارم عمویی...

پی نوشت۲:بیا که قصر امل سخت سست بنیاد است/بیار باده که ایام عمر بر باد است

غلام همت آنم که زیر چرخ کبود/ز هر چه رنگ تعلق پذیرد آزاد است...التماس دعا

پی نوشت ۳ : سکوت می کنی و می شنوم کلماتت را ٬ سکوت می کنم ... می شنوی مرا ؟!

۲۹ / ۷ / ۱۳۸۸

خوشحالم..

amoovamehraboonihash — Tue, 13 Oct 2009 03:29:18 GMT

به نام خدای مهربون

سلام...

آدم وقتی دستش از دنیا کوتاه میشه خیلی بده...نه؟!الان دست من از رایانه ی خونه کوتاهه و تو دانشکده هستم...

این روز اول مدرسه اس

من چتری دارم اونی که گل دستشه همسایه قدیممونه...یادش بخیر..

اینقد خنده دار بود!امسال،روز اول دانشگاه رفتنمو میگم...با همین حس و حال و هوا رفتم سر کلاس..

آبجی های قشنگم یه چیز رو اومدم بگم که از عذاب وجدانم کم کنم...خیلی دلم تنگه براتون..خیلی زیاد..اما این ۳ ماه نمیتونم مثل قبل باشم..هم باید برم دانشکده هم باشگاه هم نقاشی کتاب رو انجام بدم ..بهم حق میدین که یه خورده دیر بهتون سر بزنم؟واقعا شرمنده مهربونیاتونم..قول میدم جبران کنم..

راستی بچه ها..جمعه مسابقه کونگ فو دارم ..خیلی دعام کنین...یادتونه عمو تو نقره گفت من اومدم تو نقره اما بچه ها شما طلا بگیرین؟!..منم میخوام برم طلا بگیرم!..سخته اما ممکنه..تموم تلاشمو میکنم...

این روزا خیلی دلتنگ داداش سجادم هستم...دلم میخواست چشم رو هم میذاشتمو میرفتم بم..کنارش..هنوز خودمو سرزنش میکنم که چرا اونقدر زود از کنارش بلند شدمو برگشتیم...

این روزا برنامه که شروع میشه از اینور اتاق میپرم به اون طرف...خیلی خوشحالم..خیلی..حتما خبر خوشی توراهه..

دیشب دلم واسه عموبهروزم تنگ شده بود..یعنی میدونه دخترشم؟!

توی کلاسمون که وارد بشین خیلی راحت منو از بقیه تشخیص میدین!!آخه همه با هم سخت مشغول صحبت و نخود چی خورون پشت سر این استاد و اون استادن من اما غرق فکرای خودمم!!گاهی حس میکنم افتادم تو لونه زنبور!کلی صدا اطرافمه..همهمه اس..و من متمرکز ری فکرای خودمم!!!اصلا وقت نمیشه که بشینم با بچه ها درباره استادا صحبت کنیم..اصلا می ارزه؟!...یه بار چشمامو بستمو به صداها گوش دادم..خیلی خنده ام گرفت!..شدیدا حرفاشون بی مزه بود!یه نگاه به در کلاس انداختمو یه چیز خنده دار به ذهنم رسید..تصور کردم منکه این وسط شدم جوجه اردک زشت همینجور که ساکت نشستم یهو عمو میاد جلو در کلاس دنبالم!!!بعد براش بای بای میکنم و میپرم میرم جلوی در..بلاخره ممکنه دیگه!!..اینقد از این فکر خوشحال شدم که خدا میدونه!!!...عمو؟..نخندین!!

راستی این جدولای کنار جوب دانشکده جون میده واسه راه رفتن!چه دیرم شده باشه چه وقت اضافی گیر بیارم از روی اونا راه میرم...اینقد کیف میدههه..جای شما خالی!!

دوستون دارم...

دست علی یارتون/خدانگهدارتون

پی نوشت ۱:شرمنده که روی یک موضوع تمرکز نداشتم!آخه چند دقیقه دیگه باید برم سر کلاس عشق!نه ...یعنی شیمی!

پی نوشت ۲:عمو خیلی دلم تنگه..

صورتی..پاک.صادقانه..کودکانه !

amoovamehraboonihash — Tue, 06 Oct 2009 19:27:18 GMT

به نام خدای مهربون

سلام عمویی و آجی ها...

http://thumbsnap.com/vf/KkhSBXqH.jpg

این اولین عکسیه که درست کردم..فتوشاپ ندارم...بلدم نیستم!با نقاشی درستش کردم ببخشیدکه قشنگ نیست اما من این عکس عمو رو خیلی دوست دارم و این شکلی میبینمش..

دوست دارم عمو...

بهار عزیزم..اینم عکس اصلی:

التماس دعا..

پی نوشت۱:درسام خیلیییییییییی سنگینه...دعام کنین..خیلی..ممنونم..

پی نوشت۲:چقدر عموبودن سخته..؟!..وقتی میدونم نمیشه وقتی میدونم نباید، اما بازم نق میزنم که منم یه عروسک میخوام...نه..خود منطقیم اینو نمیخواد..نبایدم بخواد..اما من...گاهی دلم نصیحت میخواد..گاهی هم دلم میخواد سوالامو فقط از عموم بپرسم..لج میکنم با خودم انگار!!هنوزم نمیدونم اغماض یعنی چی؟..اغماض یعنی چی عمو؟!توی شیمیم بود..از هیشکی نپرسیدم..!

آرزوی فرشته کوچولو...

amoovamehraboonihash — Fri, 02 Oct 2009 09:29:18 GMT

به نام خدای بزرگ..

سلام..

یکسال از دوستیمون میگذره...فکر نمیکردم ادامه پیدا کنه اما شد..و حالا با هر ۱۳ نفرشون دوسته دوستم!!اگه نتونم برم پیششون چند روز پشت سر هم خوابشونو میبینم!!

یادمه اولین بار اینجوی شروع شد که فیتیله چند بار اومد گرگان..از بچه ها پرسیدم برنامه کودک دوس دارن؟عموپورنگ ـ فیتیله ...همه ذوق زده شدن .. با عمو نشد هماهنگ کنیم که اگر اومدن گرگان پیش دوستای منم بیان...اما فیتیله قرار بود بیاد گرگان. باهاشون صحبت کردیم و گفتن حتما میان..بچه ها خیلی خوشحال شدن..تا چند هفته توی موسسه حرف از جشن بود..بعد از جشن بچه ها دلتنگی میکردن واسه همین گفتم که اسماشونو میدم تو برنامه زیر نویس کنن...نامه نوشتن و نقاشی کردن و اینا رو با اسم خودشون تو سایت میذاشتم و جوابشونو میگرفتم..اما از بین این بچه ها یک نفر هیچوقت واسه فیتیله نامه ننوشت!گفتم فاطمه نمیخوای بنویسی؟گفت :من عموپورنگو دوس دارم!میخوام واسه عموپورنگ نقاشی بکشمو نامه بنویسم...بغلش کردمو گفتم:آخه..عموپورنگ..آخه لندنه!!!نمیتونم نامه اتو برسونم!فاطمه ناراحت شد..گفت:برنمیگرده؟لندن واسه چی؟!(اون موقع عمو دست نوشت رو خودش اداره نمیکرد..اگه یادتون باشه باید خواسته امونو گروهی میگفتیم و تکرار میکردیم تاحرفامونو انتقال بدن)گفتم:خب..تو نامه اتو بنویس من سعیمو میکنم..از جاپرید و رفت یه نامه نوشت..ازم پرسید دوستت دارم به انگلیسی چی میشه؟خنده ام گرفت واسش رو یه کاغذ نوشتم I love you !نامه اش که تموم شد دیدم با خودکار اکلیلی پائین نامه اش نوشته I love youچشماش پر از امید بود..گفتم فاطمه بهت قول نمیدم..عمو از لندن برگشت..تنها کاری که تونستم بکنم این بود که متن نامه اشو تو دست نوشت نوشتم..اما انگار عمو نخوند..از اینکه فاطمه بین اونای دیگه رو حرفش ایستاده و فقط و فقط دلش میخواست واسه عموپورنگ بنویسه خوشحال بودم..اما از طرف دیگه عذاب وجدان ولم نمیکرد..چی میشد به جای من فاطمه عمو رو از نزدیک میدید؟..اما امکانش وجود نداشت و نداره..اجازه نمیدن با بچه ها تا سر خیابوون بریم چه برسه بخوام با بابا ببرمش تهران!!!چند ماه یه بار بچه ها نامه هاشونو بهم میدادن تا بفرستم اما فاطمه فقط کنارم مینشست و میگفت:عموپورنگ!

یکسال گذشت..چند شب پیش آقای فروتن باهاشون تماس گرفت و با بیشترشون صحبت کرد اما فاطمه..!!تنها دلداری که میتونستم بهش بدم این بود که میگفتم فاطمه منم عموپورنگ رو خیلی دوس دارم.اما عمو سرش خیلی شلوغه خیلی ها نامه میدن..نمیتونه تک تک نامه ها رو جواب بده اما همه بچه ها رو دوس داره..سرشو با ناراحتی تکون میداد یعنی قبول!!

هفته قبل که به بهونه ی شیرینی قبولیم رفتم پیششون واسه عمو یه نقاشی کشید..گفتم باشه حتما میدمش به عموپورنگ(چون ایندفعه مطمئن بودم عمو میبینش!)خندید..گفت:جوابمو میده؟!..موندم چی بگم..

گفتم اگـــــــه دعــــــــــــــا کنی حـــــــتما !!!

با همشون خداحافظی کردمو اومدم کفشامو بپوشم که دیدم فاطمه اومد بیرون توی حیاط..گفتم تو برو تو دیگه..انگار یه لحظه با خودش فکر کرد چی بگه..زود گفت:نه..در رو ممکنه نتونی باز کنی خیلی سفته!!!تا حالا بهونه از این خنده دارتر نشنیده بودم آخه در هیچ مشکلی نداشت!!تا دم در باهام اومد..تو دلم ازش تشکر کردم که همچین بهونه ای رو سر هم کرد تا چند دقیقه بیشتر کنار هم باشیم..یه نگاه به کوچه انداخت و چند لحظه ساکت شد..منم نگاش میکردم!..به یه در بزرگ اشاره کردو گفت:اینجا پیرمردا رو نگه میدارنااا..گفتم:واقعا؟من تا به حال نمیدونستم..با کنجکاوی پرسید:اینا ماماناشون ولشون کرده اینجوری شدن؟؟..باز از اون سوالا بود!!!..گفتم نه اینا خودشون مامان و باباهایی هستن که بچه هاشون ولشون کردن..تعجب کرد..انگار براش قابل درک نبود..بچه ها چطور میتونستن این کار رو بکنن؟..چه تصور وحشتناکی داشت فاطمه..نبود مادر = بدبختی!...اون بچه ها هیچوقت مثل فاطمه درک نکردن مادر یعنی چی..هیچوقت حسرت نداشتنشونو نخوردن..

حــواسشو پرت کــردمـو گفتـم:پس دعـــا یادت نــــره ها..چشمـــاشو بســـت گفت:باشـــــــه..

ازش خداحافظی کردم...با چشمای درشت و پر از صداقتش بهم خیره شد و گفت:بازم بیا!

این نقاشی فاطمه قاسمی ۱۰ ساله برای عموپورنگ ..

یادمه منم وقتی میخواستم ثابت کنم کسی رو خیلی دوست دارم میگفتم دوستت دارم برای همیشه!الانم گاهی میگم..!

و این نامه هم واسه یکی دیگه از بچه ها هست،فاطمه لرستانی ۱۰ ساله..

متن این نامه خیلی جالبه خنده ام گرفته بود..این نامه واسه وقتیه که عمو مسکو بود...گفتم عمو ایران نیست فکر کرده دیگه قرار نیست برگرده!نوشته ازتون خواهش میکنم به ایران بیاین!اگر کاری توی خانه ندارید به گرگان بیاین تا به بچه ها سر بزنین...وای مردم از خنده وقتی اینو خوندم!گفتم فاطمه اتفاقا عمو تو خونه خیلی کار داره!کمک مامانش کمدا رو تمیز میکنه ظرفا رو میشوره و...!!خندید و گفت:منظورم این نبود که!!از این کارا که نمیکنه!حالا منم شوخیم گرفته بود ول نمیکردم! گفتم:کی گفته عمو کمک مامانش نمیکنه...همه اینا رو بهت جدی گفتم!راستی این برگه رو از دفتر خاطراتش کند که نامه اش خوشگل باشه!!

امروز ۱۳ مهر ماهه...آرزوی فاطمه ها برآورده شد ..

عمو ممنونم...عموییه عزیزم وقتی اسم ها رو میخوندین با موبایل ضبط کردم..نمیدونستم میخواین اسماشونو بخونین ..فقط حس کردم باید ضبط کنم!..بعد از برنامه از مامانم خواستم که بریم موسسه اما مامان خسته بود گقت سریع برمو برگردم آخه ساعت ۶ بود و هوا داشت تاریک میشد..بدو بدو رفتم..فاطمه لرستانی در رو باز کرد...با تعجب نگام کرد که این موقع من موسسه چکار میکنم!!همه بچه ها اومدن..ازشون پرسیدم برنامه رو نگاه کردین؟فاطمه ها گفتن آره!!خیلی عادی..تعجب کردم!گفتم دیدین عمو اسمتونو خوند؟گفتن:نههههههههههههههههههگفتم فاطمه منو دق دادی چطوری متوجه نشدی؟!اشکال نداره بیا الان ببین...ضبطش کردم..چشماش برق زد..همه دور گوشی جمع شده بودن و گوش میدادن..چند بار که گوش دادن فاطمه مثل یو یو بالا و پائین پرید و گفت:آخ جووون آخ جون..فاطمه لرستانی هم دستاشو باز کرد و مثه پرنده توی حیاط میچرخید و میپرید و گاهی با جیغ گاهی هم آروم میگفت:فاطمه لرستانی از گرگان..فاطمه لرستانی از گرگاااااان.اسممو خوند اسممو خوند!!انگار میخواست همه ی اینا رو با جیغ بگه اما روش نمیشد...دقیقا مثه خودم که یه کم جیغ میزنم یه کم جیغمو قورت میدم...!بعد از بال بال زدن توی حیاط دویید و پرید بغلم..خیلییییی خوشحال بودن...همشون خوشحال شدن ..صد بار فیلمو نگاه کردن...واسه فاطمه یکی از عکسای عمو رو برده بودم که دادم دست مسولشون تا بهش بده....نمیدونم امشب فاطمه ها خوابشون میبره یا نه!!..

عموجون ممنون..از ته دلم خوشحال شدم...اما..

امشب مسول موسسه چیزایی برام تعریف کرد که بدجور ناراحتم کرد..کاش هیچکدوم از این بچه ها مادر و پدر نداشتن..چقدر بده بدونی مادر و پدر داری که به فکرت نیستن..براشون مهم نیستی..

راستی،گناه این بچه ها چیه؟

شکر خدای مهربون مامان و بابای خوب دارم...کاش فاطمه هم داشت..و مریم وسحر و...افسانه و حسن و...کاش همه مامان و بابای خوب داشتن...

پی نوشت۱:نمیدونم فاطمه دعا کرد یا نه اما این دیگه تنها کاری بود که از دستم برمیومد!

پی نوشت۲:باورم نمیشه یکسال از دوستیمون گذشته..خدایا شکرت..این بچه ها تو موسسه خصوصی هستن...تو گرگان موسسه دولتی مربوط به دخترای کوچولو رو پیدا نکردم

پی نوشت۳:چه روزای سختی..چقد دیر میگذره این لحظه ها..عمو،خسته نشو..دوستت دارم عمویی..

پی نوشت ۴:عموجون هر جور که خودتون دوس دارین..اسم...تلفن..مسابقه..هیچی!..بچه ها این ۳ ماه نمیتونم زود به زود آپ کنم...اما بعدش دوباره هر هفته آپ میکنم ان شاالله..

پی نوشت ۵:عمو ممنونم...عمو دیدن مادری که ماهی یکبار میاد به بچه اش سر میزنه خیلی سخته..مادری که فراموش کرده وظیفه و مسولیت سنگینش رو..سخته ببینی یه بچه مادرشو توی پرورشگاه ببینه اونم ماه به ماه..بین بچه هایی که واقعا مادر ندارن..کاش حالا که لیاقت داشتن این فرشته ها رو ندارن بهشون سر هم نزنن تا بچه ها اینجوری افسرده نشن..بلاخره معلوم نیست مادر دارن یا نه!!!...حالا متوجه شدم آجی فیاضی از چی ناراحت بود..امشب با تموم وجود درک کردم...

amoovamehraboonihash — Mon, 28 Sep 2009 21:49:18 GMT

به نام خدای مهربونی ها...

سلام...سلام به همه ی شازده کوچولوها...خوبین ان شاالله؟

قسمتی از کتاب شازده کوچولو که خیلی دوسش دارم رو با نقاشی براتون گذاشتم..این جملات هیچوقت از ذهنم پاک نمیشه...کاش همیشه یادم بمونه بابت تموم ابراز علاقه کردنام، بابت تموم آجی گفتن هام ،...تموم دوست داشتنام..مسئولم..

کتاب "بازگشت شازده کوچولو" که نویسنده اش ژان پیر داوید هست رو خوندم،واقعا عصبی شدم..الان چیزی نمیگم فقط پیشنهاد میکنم اول شازده کوچولوی اگزوپری رو بخونین بعد این یکی رو...نمیدونم چرا هر اثری که ازش استقبال خوبی میشه رو سعی دارن ادامه اش بدن و آخرشم خرابش میکنن...این از بازگشت شازده کوچولو...اون از اخراجی های ۲..اون از زیر آسمان شهر ۲و۳ و...برو تا آخر!!

راستی!به قول عمویی برای دیدن عکس در سایز اصلی روی لینک پائین کلیک کنید!!!

http://thumbsnap.com/vf/mrLuQKt2.jpg

با مامان رفته بودم بیرون..از دکه روزنامه فروشی که میگذشتیم عکس عمو رو دیدم بین یه عالمه عروسک..ذوق زده شدم..زود مجله رو برداشتم..خانواده سبز بود..تیترش رو که خوندم دنیا به چشمم تیره و تار شد..دیگه ذوق زده نبودم..توی تاکسی و تاریکی به سختی مصاحبه اش رو میخوندم..اشک تو چشمام نمیذاشت بخونم...مامانم میگفت:ژاله مگه چی نوشته ؟با صدایی آروم تر از همیشه جواب دادم:برادر عمو مریض شده....هر روز دعا میکردم...یه شب کتاب گنجهای معنوی رو ورق زدمو دنبال دعای شفای مریض گشتم..پیدا کردم اما دعایی بود که باید کنار مریض خونده میشد و من نمیتونستم!!همش تو فکرم بود که واسه عمو این کتاب رو ببرم...چند ماه گذشت..یه روز از مدرسه که برگشتم طبق معمول برنامه فرزاد حسنی رو نگاه میکردم...ایستاده بودم جلوی تلویزیون که آقای حسنی گفت:بردار داریوش فرضیایی عزیز ...سرد شدم..زانوهام سست شد..چند لحظه این خبر رو با خودم تکرار میکردم...نه..نمیتونستم باور کنم..رفتم تو اتاقمو یه دل سیر گریه کردم..سال بعد کتاب گنجهای معنوی رو برای عمو بردم..یکسال دیرتر..نمیدونم چرا این کتاب رو به عمو هدیه دادم..

عموی خوبم ۹ مهر ماه سالگرد فوت برادر عزیزتون رو به شما و خانواده و آبجی هایی که ایشونو عموبهروز خودشون میدونن تسلیت میگم...تسلیت گفتن سخت ترین کار دنیاست..

برای شادی روح عموبهروزمون صلوات: اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم

آجی صباح منو به بازی دعوت کرده:

کدوم شعر عمو رو از همه بیشتر دوست دارم؟ شعر دوستی(میخوای با من حرف بزنی سنگ صبور تو بشم..)

از کدوم شعر عمو زیاد خوشم نمیاد؟ قوری گلی قوری گلی(به خاطر اینکه آهنگ بین شعرش زیاده اصلا یادم میره عمو داره شعر میخونه!!)

یک آرزوی عموپورنگی: اینکه همیشه عموم ازم راضی باشه.

خیلی ممنون صباحم..بازی جالبیه...

من مائده رو به این بازی دعوت میکنم..

(دست علی یارتون خدانگهدارتون)

دوم مهر با آجی ها..

amoovamehraboonihash — Fri, 25 Sep 2009 07:50:18 GMT

به نام خدای بزرگ

سلام..

هنوز از شوک دیدن آجی شیوا بیرون نیومده بودم که راهی مشهد شدیم..

سولماز پیام میداد که:وای کی صبح میرسه؟کاش فردا هیچوقت تموم نشه،کاش یه عاااااالمه کش بیاد!۶ صبح رسیدیم مشهد..مثه همیشه چشمامو بسته بودم تا حرم رو از دور نبینم!مامانم گفت:سلام بده ژاله!گفتم اِ مگه دیده میشه؟!زیر چشمی نگاه کردمو باز رومو برگردوندم!نمیدونم چرا از قدیما تا الان دوس ندارم از دور حرم رو ببینم دلم میخواد تا سرمو بالا میگیرم حرم رو به روم باشه...نزدیکه نزدیک!

سولماز داشت لباس میپوشید!!مثلا قرارمون ۸ صبح بود اما ۷ آماده شد..تا برسیم حرم ساعت۵/۷ شد..یه بسته گندم خریدم چون نذر کرده بودم واسه قبولیم گندم ببرم..رفتیم تو ..اذن دخول رو که خوندیم رفتیم تو رواق امام خمینی منتظر نشستیم..ساعت ۱۹/۸ سولماز گفت جلوی باب الجواد همدیگرو ببینیم..مامانم منتظر موند تا برم سراغ سولماز..باب الجواد رو دور زدم تا منو نبینه!یه دختر با چادر ملی و عینک آفتابی..عینک زده بود که نشناسمش و غافلگیرم کنه!اما مگه میشه آجیمو نشناسم!تو دو متریش ایستاده بودمو نگاش میکردم..اما اون به رو به رو نگاه میکرد!!بهش زنگ زدم تا گوشی رو برداشت سرشو برگردوند و منو دید!سر جام خشک شده بودم..فقط نگاه میکردم..سولماز دوید و پرید بغلم!محکم بغلش کردم تلافی تموم این سالایی که کنارش نبودم..گفتم خب..خب..بذار نگات کنم..زل زل به هم نگاه میکردیم اون میگفت:تو ژاله ای؟!تو واقعا ژاله ای؟! منم میگفتم:تو سولمازی؟آجیه منی؟..ملت یادشون رفت اومدن زیارت حسابی تابلو شدیم..دستشو گرفتمو رفتیم پیش مامانم..کفشامونو که درآوردیم یه چیز جالب کشف کردم!هر دومون جوراب آبی پوشیده بودیم!!!رفتیم زیارت نامه و نماز خوندیم اولیش واسه عمو بعدم واسه خودم اما سولماز دیگه تو زیارت حرفه ای شده! فکر کنم ۳ـ۴ بار خوند یکیش که واسه عمو بود یکیشم واسه خودش اون دو تای دیگه هم حتما واسه خانواده ی عمویی بود..ساعت ۹ شد من خیلی گرسنه ام بود کلی نق زدم تا رفتیم بیرون!

منو سولماز جاهایی که عمو عکس گرفته بود با هم عکس گرفتیم!یه هواپیما هم رد شد گفتیم امیر و عمو برگشتن!!!!!!زهرا و فاطمه متقی هم تو حرم بودن دوباره ایستادیم دم باب الجواد و منتظرشون شدیم..از دور متوجه شدم و شناختم...با مامانشون اومده بودن..هر دو چادری بودن.به سولماز میگفتم این دو نفر زهرا و فاطمه هستنااا..یک قدمیمون که رسیدن گفت:ژاله؟گفتم:زهرا؟!!! اینقد خندیدیم..فاطمه که خیلی کوچولو بود تا یک کلمه هم میگفتیم"امیرمحمد"اشک تو چشماش جمع میشد منو سولمازم هاج و واج نگاش میکردیم ..خداییش فاطمه خیلی امیر رو دوس داره..دست خط امیر رو میخواست ببینه دفترمو بهش دادمو ازش عکس گرفت!خودشم برام نوشت گفتم:فاطمه دست خط تو از امیر قشنگتره هااا!با ناراحتی گفت:نهههههه نگوووو!راستش واسم باورنکردنی بود که یه بچه ی همسن خودش رو اینقدررر دوس داشته باشه..همونجور که ما عمو رو دوس داریم فاطمه امیر رو..هر دوشون برام نوشتن..بعدشم با هم عکس رفتیم..دیگه وقت خداحافظی بود..با زهرا و فاطمه ی عزیزم خداحافظی کردیمو رفتیم بیرون تا ناهار بخوریم!جاتون خالی ناهار رو با سولماز خوردیم البته آقاهه میخواست نوشابه بیاره هر دو گفتیم اصلاااااااا!دوغ هم نداشت!

هنوزم باورم نشده بود این سولمازه که کنارم نشسته..مامانم کلی به ما دو تا میخندید!پریسا پیام داد که من آستینم آبیه کفشام کتونیه سفیده..وسط ابروهامم یه خال دارم..چادری ام..کنار پنجره فولاد صحن انقلاب منتظرتونممنم گفتم مانتوی صورتی دارم با کفشای آبی و چادر ساده بدو برگشتیم حرم...حالا هر چی میرفتیم مگه میرسیدیم به صحن انقلاب..پریسای بیچاره تو گرما آبپز شد تا بهش رسیدیم!درست ایستادم رو به روش نزدیکه نزدیک..اما اون قد بلندی کرده بودو به اطراف نگاه میکرد..خنده ام گرفت و گفتم:پریسسسسسسساجمعمون جمع شد..با هم رفتیم نماز ظهر رو خوندیم..من کیفمو با خودم آورده بودم تو..کوچول توش بود..پریسا هم مینوشی(خرسش) رو آورده بود..تا دیدمش ذوق کردمو گرفتمش بغلم..خواهر زاده ام اینقدر معصومانه نگام میکرد که داشت دیوونه ام میکردکلی قوربون صدقه اش رفتم..پریسا هم کوچول رو محکم گرفت بغلش..بعد دیدیم خیلی داریم تابلو میشم عروسکامونو گذاشتیم تو کیف من تا با هم حرف بزننبعد دفترمو درآوردم پریسا واسم بنویسه که صفحه ی اول رو دید و ۶ ساعت دست خط عمویی رو نگاه کرد!گفتم بنویس دیگه!گفت:من تا حالا دست خط عمو رو از نزدیک ندیده بودم میخوام ببینم!!خادم اونجا هم هی رد میشد و چپ چپ نگامون میکرد..وضع وقتی بدتر شد که سولماز آلبومش رو درآورد ..همش عکسای عمویی بود..سه تایی داشتیم آلبوم نگاه میکردیم که خانومه صد باره اومد!و ایندفه پرسید:شما مسافرین؟سولماز با دست اشاره کرد:مشهد ـ گرگان ـ تهران!!!باز خانومه رفت..و ما یواش یواش وسایلمونو جمع کردیم رفتیم بیرون نشستیم که راحت شیم!دفترمو دادم سولماز نوشت و یه نقاشی هم کشید..منو خودشو پریسا تو حرم..منو موخرگوشی کشید خودشو کوتاه پسرونه..پریسا هم بلند..آخرشم یه شکلک گریون کشید و گفت: جای عمو خالی!!مینوشی و کوچول رو دوباره گرفتیم دستمون و مامانم ازمون عکس گرفت..تا نماز مغرب خیلی وقت داشتیم مامانم موند تو حرم و ما ۳ تایی رفتیم باغ نادریبابا اینا به من میگن شیطون خود پریسا که از من شیطون تره..چند بار بهمون تذکر دادن به خاطر شیطونی!!خانومه هم خنده اش گرفته بود هم میخواست جدی باشه!رفتیم به نادر شاه افشار عرض ادب کردیمو موزه رو هم متر کردیم!بابا من حوصله ی نقشه نگاه کردن ندارم خب!پریسا گفت:اگه عمو بود تک تک اینا رو با دقت میخوند!جو گیر شدیم و از اول دوباره با دقت بیشتر نگاه کردیم!

سولماز شعر دخترما مثله گله رو گذاشت و هر سه تایی با هم خوندیم(توی باغ کسی نبود چپ چپ نگا نکنین!)ساعت ۵ بود باید برمیگشتیم..توی راه به هر دکه روزنامه فروشی که میرسیدم میپرسیدیم مجله مادران اومده؟!گفتن نهههه!!هر چی به حرم نزدیک میشدیم بیشتر دلتنگ میشدم آخه پریسا دیگه باید میرفت خوابگاه(دانشجوی مشهده)..جلوی ورودی خواهران!ایستادیم..خداحافظی گاهی چقدر سخت میشه..گفت:خداحافظ آجی..بغض گلومو فشار میداد..گفتم:نگو خداحافظ..بازم همدیگرو میبینیم..بگو به امید دیداربعد از چند بار روبوسی ..رفت..تا دور بشه هر قدم برمیگشت و بای بای میکرد...رفت..منو سولماز موندیم..دیگه اذان شد رفتیم نماز مغرب و عشا رو خوندیم..هنوز ۲ ساعت میتونستیم کنار هم باشیم..دیگه زمان زود میگذشت..بی رحمانه..کاش واقعا دوم مهر طولانی ترین روز سال میشد..کاش کش میومد..بهم یه انگشتر فانتزی آبی هدیه داد که با ساق دستم که آبی بود ست شد!گفت خودشم یه دونه همین شکلیشو داره..بهم یه سی دی از عمویی داد و یه عکس از خودش که بغضمو دوبرابر کرد..با امام رضا(ع)هم خداحافظی نکردم ..اصلا از خداحافظی خوشم نمیاد

ساعت آخری بود که دستامون تو دست هم بود..گفتم بریم با هم چیپس بخوریم!!(واسه تلافی اون روزایی که دوس داشتم کنار هم آبنبات چوبی آدامس دار و چیپس و پفک بخوریم اما نمیشد..و برای اینکه سر دلمون گول بمالیم قرار میذاشتیم راس ساعت ۱۳!فلان روز آبنبات بخوریم..حالا دیگه کنار هم بودیم..)

هر چی میگشتیم همش زعفران فروشی بود!بلاخره بعد از نیم ساعت موفق شدیم یه چیپس بخریم!ساعت ۸ بود..نشستیم توی ایستگاه واحد و با جدیت تموم چیپس خوردیم و خندیدیم!آخه هر قدرم چیپسه در اندازه های عجیب و غریب بود و میذاشتم تو دهنش با مشکل مواجه نمیشد تبحر خاصی داشت!خنده ام گرفته بود..اما..وقتی چیپس تموم شد یادمون اومد لحظه لحظه ی خداحافظیه!..سولماز زد زیر گریه!اما من هنوز درک نکرده بودم یعنی چی؟!واقعا تموم شده بود؟مامانم که صدام زد باورم شد سولماز میخواد بره خونه ی خودشون و بازی هامون تموم شده..گریه ام دراومد..یه دور خداحافظی کردیمو اما دستش محکم تو دستم بود ومیگفت:برم؟گفتم:از من میپرسی؟معلومه که میگم نرو!..دوباره بغلش کردم با تموم وجودم سعی کردم این لحظه و گرمای وجودش رو توی ذهنم سیو کنم..گریه امونمو بریده بود از طرف دیگه مردمم هاج و واج ما دو تا رو نگاه میکردن آخه یهو اینجور شد..تا چند لحظه قبلش که داشتیم چیپس میخوردیم!ساعت ۵/۸ شد..باید میرفت..انگار بغضی که موقع خداحافظی با شیوا و زهرا و فاطمه و پریسا داشتم به بغض خداحافظی با سولماز اضافه شده بود ..سولماز با مامانم خداحافظی کرد و باز برای بار هزارم با من..دستاش هنوز تو دستم بود دیگه نگاش نکردم..گفت:برم؟...به دستاش نگاه کردمو گفتم:برو دیگه آجی..بروووو...دو متر که دور شد باز برگشت..برام مهم نبود مردم دارن چطوری نگامون میکنن..جلوی اشکامو نمیتونستم بگیرم..مثله پریسا چند بار از دور بای بای کردو بدو بدو رفتتتتتتتتتت...

خداجون ممنون..

تقدیم به آجی پریسا(آجی این دست خط عمو محو شد از بس نگاش کردی!):

آجی شیوا فوت مامانبزرگ مهربونتو بهت تسلیت میگم..

پی نوشت ۱:دلم برای مینوشی تنگ شده..مینوشی و کوچول موقع خداحافظی یه بغضی کرده بودن که دل سنگم آب میشد..

پی نوشت ۲:کاش این سفر یه روزه نبود...مینا و مژگان و آجی فیاضی و فائزه رو نشد ببینم..اما بلاخره یه روز همتونو میبینم انشاالله..از الان توی دفترم جای نوشته هاتونو خالی میذارم...آخر مهر ان شاالله واسه مسابقه کونگ فو میام تهران..صباح،مائده،فاطمه،شیرین،بهار...میتونم ببینمتون

پی نوشت ۳:اگه عکسامون نبود باورم نمیشد...همتونو دعا کردم...

amoovamehraboonihash — Tue, 22 Sep 2009 08:22:18 GMT

به نام خدای مهربون

سلام عمویی و آجی ها

گوشیمو یه لحظه از خودم جدا نمیکردم..یه لحظه پیام میداد که آره داریم میایم یه لحظه میگفت نه نمیایم!!

اما یه چیزی ته دلم مثل همیشه بهم اطمینان میداد که میبینمش..ساعت ۴۵/۴ بود گلچین برنامه های ماه رمضون عمو رو میدیدم که پیام داد:از گرگان رد میشیم اونم ۳ صبح!!عصبانی شدم..گفتم به من چه!۳صبح چطوری ببینمت؟..ولم کن اصلا تا این پیامو براش فرستادم عذاب وجدان گرفتم!آخه دست اون نبود که..گفت:منم دارم گریه میکنم اما چکار کنم اینا عجله دارن!!یه خورده منت کشی کردمو دیگه هیچی نگفتم..

۸ شب با آجی سحرم خداحافظی کردم..رفت کرمان(دانشگاه)دیگه حسابی تنها شدم..عمو هم که اولین روز سفرش بود..داشتم با خودم فکر میکردم چکار کنیم که همدیگرو ببینیم...بابا اومد پیشم،گفتم دوستم داره میاد گرگان..نذاشت ادامه بدم!گفت:کی؟الان کجان؟خب بگو بیان خونه ی ما..چشمام گرد شد!هیجان زده شدم گفتم آخه ۳ صبح میرسن!بابا گفت خب باشه!ما که بیداریم!مثه فشنگ از جام پریدم و رفتم سمت تلفن..اما بابا گوشی رو گرفت و گفت:فامیلیشون چیه؟گفتم:صرامی

خیلی ذوق زده بودم..با کلی اصرار قرار شد تا رسیدن گرگان به ما اطلاع بدن..بدو بدو رفتم سراغم اتاقم که انگار بمب افتاده بود!!آخه آجی سحرم که داشت میرفت و وسایلشو جمع میکرد حسابی خونه بهم ریخته شد..مثه فرفره کارا رو ردیف کردم و اتاقم شد عین دسته گل!وسط کار از مامانم پرسیدم که احیانا این چند روز منو نفرین نکرده بوده؟آخه کم کمک میکنم اما اونشب آبروم در خطر بود تند تند کار میکردم مامانمم میخندید!!به شیوا پیام دادم که هوای باباشو داشته باشه خوابش نگیره و سریع تر برسن گرگان..بعدشم رفتم سارافون صورتیمو پوشیدم با بلوز سفیده که آستیناش چین دارهآخه شیوا این لباسمو دوس دارهمنتظر نشستم..بابا و مامانمم خیلی خوشحال بودن..شیوا گفت که باباش خوابشون گرفته دیگه نمیتونن رانندگی کنن باید تو آزاد شهر بخوابن..باز ته دلم خالی شد و بغض کردم..اما وقتی بابا متوجه شد دوباره کارا ردیف شد!قرار گذاشتیم ۲ ساعت بعد دوباره حرکت کننمنم با همون لباسا خوابم بردصبح آجی شیوا گفت نیم ساعت دیگه میرسیم..باورم نمیشد..بابا رفت بیرون تا نون بخره..منم هی خونه رو متر میکردم!!تازه یادم اومد چادر نپوشیدم!رفتم چادر صورتیمو پوشیدمو منتظر نشستمساعت ۵/۷ دیگه رسیدن..با بابام اومدن خونه امون...وای خدا...بعد از ۲ سال و ۳ ماه آجی بودن اولین بار بود که میدیدمش..مامان رفت جلو در اما من همچنان تو حال ایستاده بودمآجی شیوا اومد بالا سرمو کج کردمو از پشت در نگاش کردم!باورم نمیشد..واسه چند لحظه سرجام خشکم زده بود و فقط نگاش میکردم..در حالی که هر دومون با جیغغغغغغ میگفتیم آجییییییی ،پریدیم بغل هم!محکم بغلش کرده بودم اصلا دلم نمیخواست ازش جدا شم..صحنه فیلم هندی شده بود..آجی کوچیکه اش توی راه پله زل زل ما دو تا رو نگاه میکردتا عموسعید و زن عموجون وبابام بیان بالا منو شیوا همینجور با بغضی که گلومونو فشار میداد اما نمیدونم چرا تبدیل به اشک نمیشد همدیگر رو بغل کرده بودیمو آجی آجی میگفتیم

نامه هایی که برام میفرستاد همیشه یه عطر خوبی داشت..به مامانم به شوخی میگفتم نامه بوی آجی شیوا رو میده..حالا که بغلش کردم متوجه شدم این همون بوئه!

با مهسا هم روبوسی کردمو با کنجکاوی منتظر دیدن عموسعید و زن عمو شدم..عموسعید اومدن بالا و با همون لهجه ی قشنگ اصفهونی گفتن:سلام ژاله،خوبی عموجون؟...زن عمو هم اومدن بالا و من همچنان در شوک به سر میبردم..ساعت ۸ بود..دست شیوا رو گرفتمو بدو بدو رفتیم تو اتاقم تا بقیه جیغامونو اونجا بزنیم !نشستیم رو به روی همهمدیگرو نگاه میکردیم تا شاید باور کنیم حرفای همیشه امون به واقعیت تبدیل شده و حالا کنار همیم..مامان صدامون کرد که بریم صبحانه بخوریم...وای خدایا صبحانه؟با آجی شیوا؟؟؟؟باور کنم؟بابام شروع کرد از درس و کنکور و رتبه ی شیوا پرسیدگفتم بابا اول صبحی چرا ضد حال؟؟!خوشمزه ترین صبحونه ی عمرمو میخوردم..هر چند شیوا اصلا چیزی نخورد چون مات مونده بود..بدتر از منصحبتا گل انداخته بود..جای شما و عمویی خالی بود..شیوا پرسید:راستی کوچول کجاست؟گفتم خسته نباشی!اول که اومدی تو اتاقم متوجه نشدی؟از جا پرید و رفت تو اتاقم دنبال کوچول بگردهتا دیدش بغلش کرد و بوس و بوس و بوس..کوچول نزدیک بود ذوق مرگ بشه..تا به حال یه خاله بغلش نکرده بودمنم تند تند شکار لحظه ها میکردمو از خاله و خواهر زاده عکس میگرفتم!

دفترمو آوردم تا برام بنویسه..اولش که اولین صفحه اشو نگاه کرد..نوشته ی عمویی و امیر محمد..بعدشم نوشته ی رامینا..گفت بذار منم دفترمو بیارم..بدو بدو با هم رفتیم تو کوچه تا دفترشو از تو ماشین برداره..تا دفترشو بیاره من دم درایستاده بودمو با خودم تکرار میکردم یعنی الان آجی شیوا پیشمه؟

دفترامونو به هم دادیمو شروع کردیم به نوشتن..صفحه قبلی رو سولماز براش نوشته بود و نقاشی کرده بود..رو نوشته هاش دست کشیدمو تو دلم گفتم آجی دارم میام پیشتعمو رو وسط کشیده بود و شیوا رو موخرگوشی کنار عمو خودشم اون طرف عمویی..جلو عمو هم یه سجاده بود بعد نوشته بود زاله هم هستااا!یه فلش زده بود به پائین دفتر نوشته بود اینجاست!داره از ما این عکسو میگیره!!!زود ورق زدمو شروع کردم به نوشتن.. هر دو ۲ صفحه نوشتیم که گفتم بسه دیگه پس کی همدیگرو ببینیم؟!

شیوا عطرش رو یادگاری داد به من..یه شیشه ی صورتی و ناز..منم گذاشتمش کنار کوچول اما کوچول محکم گرفت بغلش و فعلا عطر شیوا رو مصادره کرده نمیذاره زیاد بهش دست بزنممیگه واسه خاله ی خودمه!!!

نمیدونم این دو ساعت چطوری گذشت..مامانم اومد ازمون عکس گرفت..دیگه وقت خداحافظی بود..دلم نمیخواست..آخه بعد از دو سال و سه ماه دوری ۲ ساعت خیلی کم نبود؟اصرار کردم که تو رو خدا یه خورده دیگه صبر کنین(فامیلشون منتظر بود)..رفتم فیلم عمو رو گذاشتم با هم ببینیم..جلوی رایانه ایستاده بودیم و محکم همدیگرو بغل کرده بودیم و مثلا فیلم رو نگاه میکردیم اما هر دو تو فکر خداحافظی بودیم..بغضم شکست سرم رو شونه هاش بود ودستای اون رو شونه های من و ریز ریز گریه میکردمو دستشو میبوسیدم..ساعت ۱۰ شد دیگه باید میرفتن..منو شیوا و بابام و عمو سعید و مهسا رفتیم تو کوچه..اما خدارو شکر مامانا تازه صحبتاشون گل انداخته بود و منو شیوا خوشحال بودیم که چند دقیقه بیشتر میتونیم باهم باشیم(یاد برنامه عمو افتادم که امیر میگفت مهمونای همسایه اشون نصف حرفاشون تو کوچه ادامه داره!)..توی کوچه هم عکس گرفتیم..مامانا هم اومدن بیرون..حس غریبی نداشتم انگار که سال ها با هم فامیل بودیم!خداحافظی سختی بود..خیلی سختبغض کرده بودیم اما هنوزم باورمون نشده بود..الانم که مینویسم هنوز باورم نشده...

خدایا ممنونم که بهم یه عموداریوش گل دادی..عمویی عزیزم..ممنونم که باعث شدین این آجی های مهربونو داشته باشم..

فردا شب با مامان و استاد کونگ فوم میریم مشهد ان شاالله..یک شب میمونیم..قراره آجی سولماز و آجی پریسا رو ببینم..اگه خدا بخواد به آرزوم میرسم

خب آجی ها...آجی بهار و آجی هما خواستن دست خط عمویی رو بذارم تو وبم..بفرمایین

(کاش عمو صفحه بعدی مینوشت برام!آخه رد دست خط استادم تو صفحه قبل دیده میشه!!)

توجه: بچه هابه این وبلاگ عمو برید..وبلاگ قدیمی فعلا برای هیچکس بازنمیشه..

http://amoopourang.wordpress.com

بعضی ها میگن چرا واسه پستای جدید عمو کامنت نذاشتین!؟ما کامنت گذاشتیم اما هنوز ثبت نشده..عمو برگرده تایید میشه ان شاالله

پی نوشت ۱:شیوا بارها خواب این دیدار رو دیده بود و منم مطمئن بودم تعبیر میشهآجی شیوا یه خواب دیگه هم دیده..خیلی وقته که تکرار میشه.همه آجی ها با عمو بودیم و نماز میخوندیم..من اطمینان دارم یه روز این اتفاق می افته حتی اگه الان عمو به این حرفم بخنده!

پی نوشت ۲:الان من در بحران شدید روحی به سر میبرم چون هم عمو مسافرته هم آجیم رفت دانشگاه هم شیوا رفت...

پی نوشت ۳:آجی ها ..عمویی حلالم کنین..ببخشین اگه یه وقت ناراحتتون کردم

پی نوشت ۴:این یک هفته ی آخر شهریور رو باید نامگذاری کنیم..به اسم هفته ی دیدار عموپورنگی ها!منو سولماز و شیوا که همدیگرو دیدیم..صباح و رامینا هم همدیگرو دیدن..دیگه کی؟

پی نوشت ۴:حالا تا دلم تنگ میشه عطرش رو بو میکنم و احساس میکنم همین لحظه کنارمه