توجه:لطفا صبر کنید تا عکسهای این پست کامل براتون باز بشه.ممنونم

                              آنان که نکونامند هرگز نروند از یاد

سلام عموجون و آجی ها...عیداتون مبارک..اول از بچه ها عذرخواهی میکنم که نتونستم روز تولد عمو بهشون سر بزنم..امروز اومدم که دلیلشو بگم...همونطور که میدونین من رفته بودم مسافرت..و ماجرا از همینجا شروع شد..آپ ایندفعه با همیشه خیلی فرق داره..طولانیه اما ازتون میخوام که تا آخرش همراهم باشین..مهمه..ممنونم..(عموجون این آپ همون چیزیه که میخواستم بگم..)

۲۷ تیر شب توی قطار گرگان ـ تهران بودیم و من آهنگای عمو رو گوش میدادم و دلم تنگ میشد!صبح که رسیدیم هوا خیلی گرم بود..دلم واسه عمو سوخت که توی همچین هوایی نفس میکشه!!قرار شد بریم امام زاده صالح..اما نرسیده به اونجا دلم بدجور برای عمو تنگ شد و گفتم مامان داریم از دفتر عمو رد میشیما!!گفت:منظور؟!گفتم خب اگه بشه واسه عمو یه تبریک تولد از طرف بچه ها بنویسم و بدم دست نگهبان تا بدش به عمو..گفت از کجا معلوم که عمو باشه؟گفتم خب منم نمیخوام که عمو رو ببینم!فقط میخوام تبریک به دستش برسه و خوشحال بشه فردا هم اولین روز برنامه اس سرشون شلوغه نمیخوام عمو رو ببیینم...تازه نه نامه هامو آوردم نه هدیه ی عمو رو..گفت:تو که میخواستی بیای اینجا چرا از گرگان نیاوردی؟!گفتم من چه میدونستم میایم اینجا!!خلاصه بدو بدو رفتیم از همون خیابوون یه کارت و یه هدیه کوچولو گرفتیم و ساعت ۱رفتیم دفترعمو..اما جز نگهبان کسی رو ندیدم(تو دلم گفتم آخ جون هنوز عمو نیومده ما اینا رو میدیم و برمیگردیم!)رفتم با نگهبان صحبت کردم  اما ایشون در حال تخمه شکستن و در حالت ولو جوابای سربالا میداد!یه لحظه دلم براش سوخت!آخه حس کرده بود مهمترین شغل دنیا رو داره که اینجوری لم داده  و ده سال یه بار جواب میدهمعطل نکردم و بدون اینکه حرفاشو جدی بگیرم رفتم پیش مامانمو آجیم..گفتم من اینا رو به این آقا نمیدم ..مهم نیست..همون لحظه پیرمردی رو دیدم که واسم خیلی آشنا بود...یادم اومد که از همکارای عموجونه..رفتم سلام کردمو ماجرا رو گفتم...با مهربونی برام توضیح داد که عمو دیگه خیلی کم اونجا میاد و..خودش پیشنهاد داد که هدیه و کارت رو بدست عمو برسونهمنم تشکر کردم و گفتم سلام برسونه..شماره امو گرفت تا وقتی به دست عمو رسوند بهم خبر بده..برگشتیم و توی راه داشتم تصور میکردم که عمو با دیدن اسمای بچه ها و نقطه چین هایی که جلوش بود چقدر خنده اش میگیره!!!بچه ها در واقع من و شما ۳ روز جلوتر تولد عمویی رو تبریک گفتیم..

۲۹ تیر کرمان بودیم..شهری که برام تازه و جالب بود..رفتیم توی خونه ای که آبجیم دوره دانشجویی رو اونجا میگذرونه..واقعا سورپرایز شدم..یادم رفت که خسته ام..حوض و حیاط و درخت خرما و گنجشک ها منو کشوندن به سمت خودشون...اینم عکسش:

اون روز اولین روز برنامه بود و ما خونه استاد آجیم دعوت بودیم..عمو که شروع شد خیلی ذوق کردم چون موهای عمو شده بود عین سال ۸۱تیتراژ رو که دیدم ذوق مرگ شدم...۷ سال طی برنامه یکبارم اسممم خونده نشد اما حالا  اسمم توی تیتراژ این برنامه بود..آی با کلاه آسمون خدا...ب به نام او مهربون خدا...پ پاشو بریم ایرانو بگردیم.....ر رستم ز مثل زال ژ مثل ژاله روی گل..من یه قسمت از این شعر رو متوجه نشدم آخه عمو با لهجه میخونه..اگه شما همشو متوجه شدین خوشحال میشم متنشو برام بذارینداشتم با ذوق نگاه میکردم که بچه ی استاد اومد و یه کم برنامه رو دید و بعد کانال رو عوض کرد و شبکه ۲ رو تماشا کرد...خیلی بغض کردم اما به رو خودم نیاوردم بلاخره اونم بچه اس دلش میخواست کارتون ماشین ها که شبکه ۲ پخش میکرد رو ببینهتا شب شدم عین برج زهرمار!آبجیم گفت خب میگفتی بزنه یک!گفتم روم نشد ..خلاصه یک ربع از برنامه رو ندیدم..

شب حدودا ساعت ۵/۱۰ رفتیم گلزار شهدا که بالای کوه ساخته شده بود ..قبل از اینکه وارد بشم همکار عمو باهام تماس گرفت و گفت که بسته رو بدست عموجون رسونده...و کلی تعارف و ..مثل بابابزرگا صحبت میکردن...خنده ام گرفته بود..میگفت پولای بابا رو اینقد خرج نکنین توی سفر!گفتم ما الان گلزار شهداییم جای خرج کردن نیست!ساعت ۱۱ شد و خداحافظی کردم و وارد گلزار شهدا شدم..جای عجیبی بود..شب اول مات ومبهوت توی اون فضا میچرخیدم و شاید بیشتر از ۳۰ بار ناخودآگاه تکرار کردم که: من کجام؟!اینجا کجاست خدا؟!شهدای خاصی اونجا بودن..مثل شهید عبدالمهدی مغفوری و شهید علی ماهانی..هر کسی از راه میرسید اول میرفت سراغ این دو شهید..من از دور منتظر مینشستم تا مردم از سر قبر شهید مغفوری بلند شن و من برم جلو..اما تا میرفتم نمیشد زیاد بشینم میدیدم یه گروه دیگه منتظرن تا بلند شم و..راستشو بخواین شب اول فقط واسه عمو تونستم چیزی بخوام و دعا کنم...زبونم قفل کرده بود ..نمیدونستم کجام..چه برسه به اینکه بخوام واسه خودم دعایی کنم!استاد آجیم فرزند شهید هستن از هر شهیدی که میگذشتیم درموردش برامون صحبت میکردن..گفتن موقع تشییع جنازه ی شهید مغفوری همگی صدای اذان گفتن ایشون رو شنیدن و موقع دفن هم صدای قرآن خوندنشونواینا رو که میشنیدم بدنم میلرزید..خدایا منو کجا بردی؟حس میکنم اونجا یه تیکه از بهشته..شبیه هیچ جا نیست..چند قدم اون طرف تر قبرای مردم معمولی بود و چقدر وحشتناک بود فضاشتا ساعت ۱ اونجا بودیم..اونجا خوب میشد فرق بین مرگ معمولی و شهادت رو فهمید..وقتی توی گلزار بودم آرامش خاصی داشتم اما وقتی میرفتم سمت قبرای مردم معمولی دلم میلرزید و احساس بدی داشتم..اینم عکسای گلزار شهدا..شهید مغفوری تا شب آخر نمیذاشت عکس بگیریم!!خودمونو کشتیم تا بلاخره شب آخر عکس گرفتیم..

این عکس شهید مغفوری:

نمیدونم چرا اون شب همش یاد خوابی میافتادم که از عمو دیده بودم..همونکه گفتم عمو رفته بود توی یه شهری خونه هاش کاهگلی بود و کوچه ها خاکی اما تمیز..من نرفتم پیش عمو اما خیلی دلم میخواست..از پله ها داشتم بالا میرفتم که دیدم عمو هم از پله ها اومد بالا...سلام کردمو خوشحال شدم.وقتی به بالای پله ها رسیدیم ایستادیم من آسمونو دیدم که آبیه آبی و صاف بود..یهو روبرومون توی آسمون اسم یه شهید رو دیدم که با ابر سرخ رنگی نوشته شده بود..با تعجب به عمو گفت:عمو عمو نگاه کنین...اینو کی توی آسمون نوشته؟عمو هم خندید و به اسم اون شهید خیره شد و گفت:دخترم اینو که کسی ننوشته!اینو خدا نوشته!و بعدشم رفتیم به طرف همون قسمت از آسمون..توی گلزار شهدا همش این خواب یادم میومد دیگه کلافه شدم نمیتونستم ارتباطشو پیدا کنم..هنوزم نتونستم..پله های گلزار شهدا رو که نگاه کردم شکم بیشتر شد..فقط به تنها نتیجه ای که رسیدم این بود :اونجا واسه عمو زیاد دعا کنم!!!برگشتیم و من گیج گیج بودم!۶ شبی که کرمان بودیم هر شب ساعت ۱۲ به بعد میرفتیم گلزار..شبای آخر دیگه تونستم درست و حسابی دعا کنم...واسه آجی ها واسه عمو و...

هر روز از صبح تا شب بیرون بودیم تا تموم دیدنی های کرمان و اطرافشو ببینیم اما بازم وقت کم آوردیم!!!ماهان،جوپار،آرمگاه نعمت الله ولی،باغ شازده،سیرچ،موزه شهدای کرمان،کتابخانه ملی کرمان ،بازار گنجعلی خان حاکم کرمان در زمان صفویه وحمام وکیل و....جاهایی بود که تا روز یکم رفته بودیم و قرار شد روز آخر بریم راین..۲ ساعت توی راه بودیم آجیمم تا یه ماشین مشکوک میدین میگفت:یا ابولفضل!اشرار اومدن!کلا بحث اشرار اونجا داغ داغهسر دو راهی رسیدیم یه راه میرفت راین یه راه به...به..به بم!استاد ازمون پرسید کدوم طرف؟!و من قند توی دلم آب شد و خجالتو گذاشتم کنار و گفتم اگه سخت نیست بریم بم!با تعجب نگام کرد و گفت:میدونی بم چقدر گرمه؟چیزی هم نداره..گفتم میخوام برم قبرستون!!!باز تعجبش بیشتر شد..گفت دو ساعت دیگه هم باید توی راه باشیما!؟!گفتم اشکالی نداره!همه قبول کردن و رفتیم به سمت بم..توی جاده آب میدیدم!پرسیدم آب وسط جاده چکار میکنه؟!گفتن داری سراب میبینی!تا به حال سراب ندیده بودم!جالب بود..داشتم تصور میکردم موقع زلزله عمو با چه حالی این جاده رو پشت سر گذاشته..جاده ای که برخلاف الان جای سوزن انداختن نبود و همه مردم از اطراف اومده بودن توی جاده بم..و حرکت ماشین ها چقدر کند بوده خدا میدونهاز اینکه داشتم به سجاد نزدیک میشدم سر از پا نمیشناختم..ساعت یک ظهر رسیدیم بم..رفتیم ارگ بمو ببینیم..روش کلی داربست زده بودن..دلم خیلی سوخت..عجب جایی بوده...ارگ بم در واقع یک شهر کوچیک بوده با کوچه پس کوچه هایی که هیچوقت توی عکسا ندیده بودم و اولین بار بود که همچین چیزی رو میدیدم..اینم عکسش:

از اونجا یک راست رفتیم قبرستون بم..توی راه استاد میگفت:شما الان فکر میکنی میری از بین ۴ تا قبر میگردی و پیدا میکنی؟!میدونی اونجا ۵۰۰۰ تا قبر هست؟!آدرس و نشونه ای داری؟گفتم آره!اسمش سجاد پور عباس قلی و قبرشون خانوادگیه!گفت:به به چقدر دقیق!حتما پیدا میکنی!!هنوز اونجا رو ندیده بودم و امیدوار بودم...با ماشین دور تا دور قبرستون رو نشونم دادن..سرم گیج رفت!یعنی سجاد کجا بود؟اما با این وجود خیلی امیدوار گفتم من پیداش میکنم!مطمئنم!!!خندیدن و گفتن ما حرفی نداریم برو تا فردا هم بگرد اگه پیدا کردی خوشحال میشیم!!از اینکه توی اون گرما استاد آجیمو کشونده بودم قبرستون حسابی شرمنده بودم اما باید سجاد رو پیدا میکردم...قطعه به قطعه اونا توی ماشین منتظر میشستن و من بدو بدو میگشتمو از روی قبرا میپریدم متاسفانه جای راه رفتن نبود تا صدایی هم از پشت سر میومد مو به تنم سیخ میشد گفتم ژاله اشرار پشت سرت هستن اشهدتو بخون!بعد میدیدم کسی نیست!چند قطعه رو گشتم اما نبود..از خود سجاد کمک خواستم..گفتم که فقط واسه دیدن اون اومدم بم..گفتم که خیلی دوسش دارم و..توی این فکرا بودم که یک متر جلوتر عکسی رو روی یک قبر دیدم که برام آشنا بود..سر جام میخکوب شدم توی دلم خدا خدا میکردم که درست دیده باشم..از رو قبرا پریدمو رفتم کنار اون قبر..باور نکردنی بود..سجاد پور عباس قلی..اسماء پورعباس قلی و...خودش بود خود خودشنمیدونم چطوری حسمو بیان کنم..واقعا دیر رسیده بودم..روی اسمش که دست میکشیدم سر انگشتام میسوخت هوا خیلی داغ بود!به تاریخ تولدش نگاه کردم برخلاف تصورم که فکر میکردم خیلی کوچیک تر بوده دیدم سجاد متولد ۱۳۷۰ ،یعنی یکسال از من کوچیکتره..باهاش درددل کردم واسش اردک تک تک خوندم و گفتم که روز تولد عمو توی وبم عکسشو کشیدم..گفتم که عمو هر جا بره ازش تعریف میکنه و خواستم که هممون رو دعا کنه تا پاک خاک بشیم مثل خودش..آخرشم دلم نیومد همینجوری بگم خداحافظ!واسشون شعر دست علی یارتون خدانگهدارتون رو کامل خوندم ..دلم نمیخواست ازش جدا شم اما چاره ای نبود اون بنده های خدا منتظر من بودن وقتی از دور نگاهشون کردم دیدم اونا با دهن نیمه باز دارن به من و سنگ قبر نگاه میکنن!باورشون نمیشد که پیدا کردم!پرسیدن چطوری؟!گفتم نمیدونم..یهو انگار جلوم سبز شد!سجاد خیلی مهربونه..

قبرستون بم فضای عجیبی داشت..دلم خیلی گرفت..سنگ قبرهای خانوادگی به همراه عکس دختربچه های موخرگوشی و پسر های شیطون کنار خانواده هاشون..اما متاسفانه عکس سجاد نبود فقط عکس باباش بود...به عکس باباش خیره شدمو تصور کردم سجاد،داداش نازم چه شکلیه

اگه این عکسا نبود الان باورم نمیشد که اونجا بودم..همش مثل خواب بود..یهو اتفاق افتاد.. 

و در آخر این جمله ی همیشگی

                                 چقدر زود دیر میشود...

پی نوشت۱:سیرچ مکانی که زمستونا مردم واسه اسکی میرن...چند سال پیش یک هواپیما با ۲۷۶ نفر سرنشین که برای حفاظت از رهبر به زاهدان میرفتن به کوه های سیرچ برخورد میکنن و همگی شهید میشن..تازگی روی این کوه ها یه مکانی برای یادبود ساختن..

پی نوشت ۲:اشرار که میگم توی کوه های اطراف جاده ی بم و چند شهر دیگه هستن که معمولا شب حمله میکنن و از طرف کشورهایی مثل انگلیس و آمریکا و اسرائیل به شدت حمایت میشن..توی گلزار شهدا روی سنگ قبر ها رو که میخوندم میدیدم خیلی ها به دست اشرار شهید شدن..برای دفاع..

پی نوشت ۳:کرمانیا اسم قدیم کرمان بوده..

پی نوشت۴:دیشب که مامانم واسه بابام تعریف میکرد کجاها رفتیم و به خاطره ی دفتر عمو رسید بابام بهم گفت:ژاله کی بزرگ میشی؟!منم گفتم یعنی چی؟!گفت:هیچی!!